Ομιλία του Προέδρου του Κλαδικού Σωματείου Ενέργειας στην απεργιακή συγκέντρωση στην Ελευσίνα στις 10 Ιούνη

10 Ιούνη 2021

Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι και νέες,

Χαιρετίζουμε τη σημερινή απάντηση που δίνει μαζικά η εργατική τάξη στο νομοσχέδιο έκτρωμα για τα εργασιακά που έχει καταθέσει η κυβέρνηση της ΝΔ στη Βουλή. Χαιρετίζουμε τους δεκάδες χιλιάδες απεργούς σε όλη τη χώρα, τους χιλιάδες απεργούς στο Θριάσιο πεδίο, στην Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο εδώ που χτυπάει η καρδιά των βιομηχανικών εργατών. Στα ναυπηγεία, στις σιδηροκατασκευές στο «Δημητρίου», στο «Μαραγκάκη»,  στα τσιμεντάδικα, στα διυλιστήρια των ΕΛΠΕ, στην αποθήκευση και διανομή καύσιμων, στον Παπαστράτο, στα χρώματα και στα χημικά, στην ανακύκλωση. Στα Μέγαρα, στη Μάνδρα και στη Μαγούλα που συγκεντρώνονται χιλιάδες εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στις υπηρεσίες, στο εμπόριο, στα logistics από τη «Διακίνηση», από τα τρόφιμα από τον «Κανάκη».

Χαιρετίζουμε τους μαχόμενους υγειονομικούς, γιατρούς, νοσηλευτές, τεχνικό προσωπικό στο Θριάσιο ΓΝ και στα υπόλοιπα κέντρα υγείας, που σηκώνουν το βάρος της αντιμετώπισης της πανδημίας με πενιχρά μέσα, μα πάντα αγωνιστικά, διεκδικώντας ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας και μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας.

Όλοι αυτοί δίνουν απάντηση μυριόστομη στην κυβέρνηση η οποία φέρνει το απαράδεκτο νομοσχέδιο για τα εργασιακά, επιχειρώντας να βάλει ταφόπλακα στα εργασιακά δικαιώματα.

Πήρε ο πόνος τον Χατζηδάκη για τις εργαζόμενες μανάδες και βρήκε τη λύση: 4 μέρες τη βδομάδα 10ωρο να λιώνει στη δουλειά και στο πήγαινε – έλα και να μη βλέπει τα παιδιά της παρά μόνο όταν πέφτουν για ύπνο, για να μπορεί να είναι μαζί τους την Παρασκευή… αποτελεί ύβρις και προσβολή, να πιάνει τις γυναίκες εργαζόμενες στο στόμα του, οι οποίες σηκώνουν διπλά τα βάρη της δουλειάς και του νοικοκυριού, της φροντίδας των παιδιών και των ηλικιωμένων και να παρουσιάζει τάχα ως θετικό και προοδευτικό το ξεπάτωμά τους και τις απλήρωτες υπερωρίες!

Είναι πρόοδος να δουλεύεις, όπως προβλέπει το σχέδιο νόμου, ημιαπασχόληση και να είσαι με σπαστό ωράριο 10 με 1 το πρωί και 5 με 8 το απόγευμα… Αυτό είναι το μοντέλο: η ικανοποίηση των αναγκών του εργοδότη! Για τις δικές μας ανάγκες σε σταθερή δουλειά, με καλές αμοιβές, με σταθερό εργάσιμο χρόνο και προσωπική ζωή ούτε λόγος!

Το νομοσχέδιο ανεβάζει το ανώτερο όριο των υπερωριών σε 150 το χρόνο και για βιομηχανία που ήταν 96 αλλά και στις υπηρεσίες που ήταν 120. Ακόμα φροντίζει να κάνει πιο φθηνές τις υπερωρίες καθώς από την μέχρι τώρα προσαύξηση του 80% θα έχουν πλέον προσαύξηση 40%. Λύνει τα χέρια στους εργοδότες για να κάνουν τη δουλειά τους με λιγότερο προσωπικό και με φθηνότερη αμοιβή.

Καταργούν για μια σειρά κλάδους την Κυριακάτικη αργία! Ενδεικτικά αναφέρουμε: τα κούριερ, τα logistics, οτιδήποτε έχει σχέση με το φάρμακο δηλαδή την παραγωγή, αποθήκευση, μεταφορά και διανομή φαρμάκων και παραϊατρικών προϊόντων, τα τμήματα επιχειρήσεων που έχουν σαν αντικείμενο τη λογιστική, μισθοδοσία, το ανθρώπινο δυναμικό, την υποστήριξη των η/υ (ΙΤ), την παροχή τηλεφωνικών υπηρεσιών.

Ανατρέπουν πλήρως το καθεστώς προστασίας από απόλυση. Δηλαδή αυτά που ξέραμε με το ισχύον δίκαιο, ότι οι έγκυες, οι στρατευμένοι, τα συνδικαλιστικά στελέχη προστατεύονται πάει περίπατο… πλέον η φερόμενη ως προστασία από την απόλυση δεν σημαίνει προστασία της ίδιας της θέσης εργασίας, αλλά μετατρέπεται σε πρόσθετη αποζημίωση η οποία θα προσδιορίζεται από το δικαστήριο και θα λαμβάνει ένα σωρό παράγοντες υπόψη, ανάμεσα τους η οικονομική κατάσταση της εταιρείας που απολύει αλλά και την οικονομική και περιουσιακή κατάσταση του απολυμένου… Έτσι λοιπόν η εργοδοσία θα μπορεί να απαλλάσσεται με νομική διευκόλυνση από όποιον δεν υποτάσσεται στις ορέξεις της…

Πλάι στο χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων, χτυπάν και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις! Απαιτούν το ηλεκτρονικό φακέλωμα, την εγγραφή των συνδικαλιστικών οργανώσεων στο μητρώο του υπουργείου, με την υποχρέωση ανάρτησης στο μητρώο των πρακτικών αρχαιρεσιών, δίνοντας έτσι πρόσβαση στους εργοδότες στο ποιοι απαρτίζουν το σωματείο, ποιοι εργαζόμενοι είναι μέλη του.

Προσθέτουν τη δυνατότητα συμμετοχής και ψηφοφορίας σε γενικές συνελεύσεις εξ αποστάσεως, χτυπώντας τις ζωντανές μαζικές συνδικαλιστικές διαδικασίες των συνδικάτων αλλά ταυτόχρονα μέσω της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας ή όποια μυστικότητά της πάει περίπατο…

Βάζουν εμπόδια στην κήρυξη απεργίας, καθώς η νέα ρύθμιση προβλέπει ότι προκήρυξη της απεργίας πρέπει να είναι έγγραφη, να επιδίδεται με δικαστικό επιμελητή στον εργοδότη ή τους εργοδότες, απαιτώντας υποχρεωτικά την αναφορά των λόγων που τη θεμελιώνουν πέραν δηλαδή των αιτημάτων.

Διευρύνουν τους κλάδους και τις επιχειρήσεις που θα λειτουργούν τη μέρα της απεργίας με προσωπικό ασφάλειας σε ποσοστό 33%, διαφυλάσσοντας ότι και στη μέρα της απεργίας δεν θα πλήττεται η κερδοφορία του εργοδότη, αδυνατίζοντας έτσι το όπλο των εργατών, την απεργία.

Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η μετατροπή του Σώματος Επιθεώρησης εργασίας σε «ανεξάρτητη» αρχή, απαλλάσσοντας έτσι το κράτος από την ευθύνη να ελέγχει τη τήρηση της εργατικής νομοθεσίας…

Το αποκορύφωμα με την απεργία είναι η υποχρέωση που βάζει το σχέδιο νόμου για τα συνδικάτα να προστατεύουν τους απεργοσπάστες! Τι εννοεί ο ποιητής; Ότι αν τη μέρα της απεργίας ο απεργοσπάστης προσέλθει για να δουλέψει, το Σωματείο είναι υποχρεωμένο να τον αφήσει να πιάσει δουλειά ανεμπόδιστα! Χωρίς να ασκηθεί σωματική ή ψυχολογική βία από οποιονδήποτε. Για τη σωματική βία έχει απαντήσει ο Τζακ Λόντον ότι «Κανένας άνδρας (ή γυναίκα) δεν έχει το δικαίωμα να τον χτυπάει, εφόσον υπάρχει μια δεξαμενή νερού για να πνίξει την ύπαρξη του ή ένα σχοινί αρκετά μακρύ για να κρεμάσει το σώμα του». Αν όμως ένας απεργός του πει «που πας, έχουμε απεργία», ή κάποιος τρίτος τον προκαλέσει, έστω και προβοκατόρικα, θα βρίσκει πάτημα η εργοδοσία να ζητάει διακοπή της απεργίας με δικαστική απόφαση!

Ο ΣΕΒ από τη δικιά του μεριά, αυτοί οι κηφήνες που μας κλέβουν τη ζωή για να περνάνε φίνα, έσπευσαν να επικροτήσουν το νομοσχέδιο, αλλά βρήκαν την ευκαιρία να το πάνε λίγο παραπέρα.. έτσι στα πλαίσια των «εποικοδομητικών προτάσεων» είπε να προτείνει και λίγα παραπάνω αντεργατικά μέτρα, όπως για παράδειγμα την «απαλλαγή των επιχειρήσεων από το γραφειοκρατικό και διοικητικό βάρος που προκαλεί το υφιστάμενο πλαίσιο του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ», διεκδικώντας το απόλυτο «διευθυντικό δικαίωμα» στη διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου. Τι γράφει στη δημόσια διαβούλευση η Goldair Handling Α.Ε.: «…να παρέχει τη δυνατότητα στον εργοδότη υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και/ή για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να εφαρμόσει με απόφασή του (διευθυντικό δικαίωμα) σύστημα διευθέτησης του χρόνου εργασίας που θα αφορά τους εργαζομένους ολόκληρης της επιχείρησης ή μιας αυτοτελούς εκμετάλλευσης ή μιας αυτοτελούς δραστηριότητας ή ενός τμήματος, κατόπιν ενημέρωσης και διαβούλευσης με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στην επιχείρηση…» (http://www.opengov.gr/minlab/?c=6943)

Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ) τι σχολιάζει στη δημόσια διαβούλευση; «Κατά την περίοδο της αυξημένης απασχόλησης (τόσο στο σύστημα της εξάμηνης, όσο και στο σύστημα της12μηνης διευθέτησης), δεν δίδεται η δυνατότητα να αλλάξει (δηλαδή να αυξηθεί ή να μειωθεί) ο συνήθης αριθμός των ημερών εβδομαδιαίας απασχόλησης, αλλά μόνον ο αριθμός των ωρών εργασίας στις ημέρες αυτές.» Ζητάει δηλαδή, να γίνεται αύξηση και των εβδομαδιαίων ημερών εργασίας σε παραπάνω από 5 όταν έχει ανάγκη να αυξήσει την παραγωγή και τα κέρδη του ο φαρμακοβιομήχανος. (http://www.opengov.gr/minlab/?c=6489)

Τους έχει ανοίξει η όρεξη!

Ακόμα και η ίδια η κυβέρνηση φέρνει «βελτιώσεις» στο ίδιο της το νομοσχέδιο, (μάλλον καθ’ υπόδειξη των εργοδοτών) η οποία θα θεσπίσει την τελεσίδικη απαγόρευση μιας απεργίας όταν αυτή κριθεί «παράνομη» στα δικαστήρια, ώστε να μην μπορούν να την επαναπροκηρύσσουν τα συνδικαλιστικά όργανα. Αυτά τα σχέδια έχουν για τη ζωή μας, για τη ζωή της εργατικής τάξης που δεν έχει άλλα μέσα να θρέψει τον εαυτό της παρά μοναχά από τη δουλειά της!

Όλα αυτά η κυβέρνηση τα χαρακτηρίζει ως «φιλεργατική πολιτική», ως «εκσυγχρονισμό», ότι επιτέλους μπαίνει τάξη στα εργασιακά και προστατεύεται ο εργαζόμενος από την «ασύδοτη» εργοδοσία. Η κοροϊδία και ο εμπαιγμός τους όχι απλά δεν πείθουν κανέναν εργάτη, αλλά τον εξοργίζουν ακόμα περισσότερο. Η χυδαία τους προπαγάνδα θα πάρει απάντηση στο δρόμο, στους αγώνες μας, μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς.

Για εμάς, τις δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, δεν είναι η πρώτη απεργία που δίνουμε τη μάχη. Έχουν προηγηθεί οι πολύ δύσκολες μα πολύ χρήσιμες απεργίες: στις 26 Νοέμβρη 2020 και στις 6 Μάη τον περασμένο μήνα, καλέσαμε τον εργατόκοσμο, τον ενημερώσαμε ότι έρχεται λαίλαπα, τον οργανώσαμε να δώσει αυτές τις μάχες.

Όταν ούτε λίγο ούτε πολύ, η ηγετική ομάδα στη ΓΣΕΕ επιχειρούσε να αποκοιμίσει τον κόσμο, μας λέγαν τρελούς, χαρακτήριζαν «γελοίες» τις κινητοποιήσεις και λέγαν σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχει λόγος για απεργία αφού «δεν ξέρουμε ακόμα τι περιλαμβάνει το νομοσχέδιο». Στην ίδια ρότα ήταν και οι δυνάμεις που τους στηρίζουν, η πλειοψηφία στο ΕΚΕΔΑ, η πλειοψηφία στην ΠΟΕ αλλά και σε πρωτοβάθμια σωματεία δεν πήραν απόφαση για απεργία. Ήταν τραγικό στις 6 Μάη να έχουν πάρει απόφαση όλα τα ΕΚ της Αττικής (Αθήνας, Πειραιά, Λαυρίου και Ανατολικής Αττικής) για απεργία εκτός από το ΕΚΕΔΑ, βάζοντας εμπόδια σε κόσμο που ήθελε να απεργήσει. Ήταν τραγική η υπονομευτική τακτική της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να προκηρύξει «απεργία» στις 4, μέρα που είχε οριστεί ως αργία από το Υπουργείο, κολλητά με τις αργίες του Πάσχα.

Δεν είναι τυχαίο ότι και την περίοδο της διαβούλευσης η ηγετική αυτή ομάδα, έσπευσε σαν ρυθμιστής να προτείνει αλλαγές, φτιασιδώματα. Έλεγε υποκριτικά «ναι αλλά υπάρχουν και θετικά στο νομοσχέδιο…» και εστίαζε στην ψηφιακή κάρτα εργασίας σαν πανάκεια για όλα τα προβλήματα! Όλα λέει θα ελέγχονται αυτόματα. Ακόμα και σε αυτό υποκριτές αφού η ψηφιακή κάρτα έχει ψηφιστεί εδώ και δέκα χρόνια, από το 2011 και απλά δεν εφαρμόζεται καθώς εκκρεμεί υπουργική απόφαση.

Το σύνθημα της ΓΣΕΕ με «εξαθλιωμένους εργαζόμενους, δεν υπάρχει ανάπτυξη» καταδεικνύει ότι αυτές οι δυνάμεις, έχουν ενστερνιστεί πλήρως το σχέδιο της αστικής τάξης, για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Ακόμα και όταν οι εργοδότες επιτίθενται μαζί με το αστικό κράτος στους εργάτες, η λογική τους, δεν τους αφήνει παρά να πουν, να ψελλίσουν, «ε! εργοδότες, μην εξαθλιώσετε τους εργαζόμενους, γιατί κινδυνεύει η ανάπτυξη σας». Προσπαθούν να κρύψουν πράγματα που βγάζουν μάτι: και στην περίοδο της ανάπτυξης και στην περίοδο της κρίσης, που έρχονται αντικειμενικά, το μάρμαρο καλείται να το πληρώσει ο εργαζόμενος. Και την περίοδο της κρίσης και της ανάπτυξης, τα εργασιακά δικαιώματα είναι αυτά που μπαίνουν στην γκιλοτίνα. Προσπαθούν να κρύψουν ότι οι εργάτες και οι εργοδότες ανήκουν σε διαφορετικές τάξεις, τάξεις από τη φύση τους αντίπαλες, καθώς η μια είναι η τάξη των εκμεταλλευτών και η άλλη των εκμεταλλευόμενων, και αυτό δεν αλλάζει πουθενά και ποτέ. Η εκμεταλλευτική σχέση δεν παύει να υπάρχει ούτε και στους χώρους που οι εργαζόμενοι παίρνουν έναν καλύτερο μισθό. Στάζει ο ιδρώτας τους χρυσές σταγόνες, έχει γράψει ο Βασίλης Τσιτσάνης στο τραγούδι οι φάμπρικές αναφερόμενος στους εργάτες και τις εργάτριες και έχει δίκιο, καθώς από την δουλειά, την εργασία των πολλών θησαυρίζουν οι λίγοι, οι οποίοι φτιάχνουν κομπόδεμα και για τα δισέγγονά τους.

Μα λένε κάποιοι πονηροί κυβερνητικοί συνδικαλιστές, που δεν έχουν και κανένα κόστος: «μην ανησυχείτε, όσοι έχουν επιχειρησιακές συμβάσεις δεν κινδυνεύουν», ή πρόσφατο παράδειγμα από τις εκλογές στο Σωματείο των ΕΛΠΕ έλεγε, «ναι φέρνει έκτρωμα η κυβέρνηση, εγώ θα φέρω επιχειρησιακή»… Για να μην παρεξηγηθούμε οι επιχειρησιακές είναι καλές και χρήσιμες και παλεύουμε για αυτές. Ωστόσο γίνεται κανείς να σφυρίζει αδιάφορα, όταν ανατρέπεται το εργατικό δίκαιο συθέμελα; Γίνεται να καθησυχάζουν τους εργαζόμενους που έχουν επιχειρησιακή, αδιαφορώντας για τις συνολικότερες συνθήκες που δουλεύει η εργατική τάξη; Που δουλεύουν τα αδέλφια μας, οι γυναίκες μας, τα παιδιά μας; Είναι δυνατόν η εργοδοσία να μην εκμεταλλευτεί τις αλλαγές στη νομοθεσία προς όφελός της για να ενισχύσει την κερδοφορία της; Είναι δυνατόν να φθηναίνει η τιμή της εργατικής δύναμης, να φθηναίνει ο μέσος μισθός, οι υπερωρίες και να υπάρξει εργοδότης που δεν θα κοιτάξει να ωφεληθεί από αυτό; Εμπειρία έχουμε, δεν είμαστε ουρανοκατέβατοι, ούτε χθεσινοί! Αν γύρω γύρω γκρεμίζονται συθέμελα δικαιώματα εμείς θα λέμε να κοιτάξουμε το σπιτάκι μας ή θα πούμε τώρα όλοι μαζί οι εργαζόμενοι σαν μια γροθιά δίνουμε τον αγώνα για να μην περάσει το έκτρωμα, για να πάει στον κάλαθο των αχρήστων! Διαλέγουμε το δεύτερο χωρίς σκέψη και καλούμε όλους τους εργαζόμενους να σκεφτούν και να πράξουν σύμφωνα με το συλλογικό συμφέρον της τάξης τους.

Δεν γίνεται να μην πούμε και μια κουβέντα για την προβοκάτσια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ στο λιμάνι στις 3 Ιούνη, που σαν έτοιμοι από καιρό ανέλαβαν δράση, αξιοποιώντας μια απεργία ενός ναυτεργατικού σωματείου η οποία τελικά μετατράπηκε σε στάση εργασίας, βγάζοντας από το στομάχι τους ψευδείς ειδήσεις, αυτά τα fake news, παρουσιάζοντας στημένα σκηνικά κοινωνικού αυτοματισμού με αγανακτισμένους τάχα ταξιδιώτες… Φάνηκε πολύ καλά τι είχαν στο μυαλό τους, ότι όλο αυτό ήταν ένα μέρος του σχεδιασμού ενάντια στους απεργούς του οποίου η συνέχεια δόθηκε με τη χθεσινή δικαστική απόφαση που έβγαλε παράνομη την απεργία των ναυτεργατών, ύστερα από απαίτηση των εφοπλιστών. Απόφαση προκλητική και απαράδεκτη! Η τρομοκρατία δεν θα περάσει, απαντούν οι ναυτεργάτες και σήμερα απεργούν μαζικά.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν πάντα άγρυπνο το μάτι, να ξεχωρίζουν ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους! Έχουν μούτρα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να λένε 3 μέρες πριν την απεργία, ότι «Το εργασιακό νομοσχέδιο του χατζιδακη μαθηματικά θα ψηφιστεί όσο μαζική και αν είναι η απεργία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις που όχι μόνο θα αντιπαλέψουν, αλλά και που μπορούν να αλλάξουν αυτούς τους αντεργατικούς νόμους ως κυβερνητική πλειοψηφία»… πέρα από το κλείσιμο ματιού στην απεργοσπασία, που νομίζουν ότι ζούμε; Στο 2012; Στο 2015; Απέδειξαν ποιον υπηρετούν και μάλιστα πολύ καλά. Νομίζουν ότι δεν τους πήρε χαμπάρι ο κόσμος; Υποτιμούν τόσο πολύ τη νοημοσύνη του; Νομίζουν ότι θα εναποθέσει τις ελπίδες του πάλι σε αυτούς που ψήφισαν και εφάρμοσαν οι ίδιοι αντεργατικά νομοσχέδια; Νομίζουν ότι ξεχνάμε το νόμο Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό το 2016; Το νόμο Αχτσιόγλου; Την εφαρμογή του μνημονιακού νόμου για τον κατώτατο μισθό;

Δεν μασάμε κουτόχορτο! Παλεύουμε για την υπεράσπιση του 8ωρου, διεκδικούμε 7ωρο 5ημερο 35ωρο με αυξήσεις στους μισθούς! Γιατί το σύγχρονο και το εφικτό, με την ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας δεν είναι να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο… είναι να δουλεύουμε λιγότερο και να ζούμε καλύτερα! Να έχουμε πρόσβαση σε υγεία και παιδεία δωρεάν και ποιοτική! Να έχουμε ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μας και για τους δικούς μας ανθρώπους. Να έχουμε πρόσβαση στο βουνό και στη θάλασσα, που τα καίνε και τα ρυπαίνουν καθώς γίνονται βορά στα επιχειρηματικά σχέδια. Να ασχολούμαστε με τις τέχνες και τον αθλητισμό εμείς και τα παιδιά μας!

Με όλα τα παραπάνω στο μυαλό αλλά και τις πραγματικές ανάγκες που έχει σήμερα ο εργαζόμενος, η εργατική τάξη, είναι ξεκάθαρο ότι έχουμε μόνο μια επιλογή: Μαχητικά, ορμητικά να παλέψουμε για την απόσυρση του αίσχους. Να παλέψουμε για την κατάργηση κάθε αντεργατικού νόμου που κάνει λάστιχο τους όρους τη δουλειάς και κατά συνέπεια την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή άνω κάτω.

Τα συνδικάτα μας, όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται με το ΠΑΜΕ κάνουμε ξεκάθαρο ότι οι εργαζόμενοι δεν κάνουμε βήμα πίσω, δεν «συζητάμε» το νομοσχέδιο, δεν διαπραγματευόμαστε τους όρους σφαγής μας. Δίνουμε σήμερα τον αγώνα, είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι να τον συνεχίσουμε και να τον κλιμακώσουμε ακόμα και με νέα απεργιακή απάντηση μέσα στο αμέσως επόμενο διάστημα! Δηλώνουμε και από εδώ σήμερα ότι σκλάβοι του 21ου αι. δεν θα γίνουμε! Καλή συνέχεια στους αγώνες μας!

Καλή δύναμη!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: